Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2018

ev media-logo


Η μεταφορά μιας επιτύμβιας στήλης. Ο Διονύσης Παρούτσας γράφει για το μνημείο του Αθανασίου Καρπενησιώτη (έντυπη)

Το περασμένο Σάββατο το πρωί, στο πάρκινγκ της οδού Καρπενησιώτη, ακριβώς κάτω από την πιάτσα των ταξί, υπήρχε αρκετή κίνηση. Μια τέντα με νερά και καφέδες, καρέκλες και μικρόφωνα υποδήλωναν ότι κάτι θα γινόταν. Πράγματι λίγο αργότερα κατέφτασαν καμιά τριανταριά άτομα, στάθηκαν στη σκιά και άρχισε το μνημόσυνο και οι ομιλίες.815

Όλο το ζήτημα αφορούσε την μεταφορά μιας μαρμάρινης επιτύμβιας στήλης από το προαύλιο του ξενοδοχείου Ξενία που βρισκόταν επί χρόνια, στον συγκεκριμένο χώρο. Επρόκειτο για το ανάθημα της πόλης στον Αθανάσιο Καρπενησιώτη, τον ήρωα της επανάστασης που θυσίασε τη ζωή του στο Σκουλένι της Ρουμανίας, όντας από τους πρώτους που πότισαν το δέντρο της ελευθερίας με το αίμα τους. Αν και ο Αθανάσιος Καρπενησιώτης, έχει δώσει το όνομά του στον κεντρικότερο δρόμο της πόλης, ποτέ δεν τιμήθηκε δεόντως από τους συμπατριώτες του και πάντα τον επισκιάζει το μέγεθος του Μάρκου Μπότσαρη. Κατά συνέπεια η ιδέα να μεταφερθεί η αφιερωμένη σ' αυτόν στήλη σε μέρος με καλύτερη πρόσβαση και δη πλησιέστερα στο δεύτερο δημοτικό σχολείο, ήταν σίγουρα εξαιρετική.

Ο Καρπενησιώτης καταγόταν από τον Άγιο Ανδρέα και όσο ζούσε ο μακαρίτης Γιώργος Παπαροϊδάμης κατέβαλε φιλότιμες προσπάθειες ώστε κάθε χρόνο να γίνονται οι εκδηλώσεις προς τιμήν του ήρωα. Κατόρθωσε μάλιστα να τις θεσμοθετήσει με ΦΕΚ, για την τελευταία Κυριακή κάθε Ιούλη, όμως όπως συνήθως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις, όταν λείψει η κινητήρια δύναμη, τα πράγματα ατονούν.

Κύριος ομιλητής ήταν ο δημοσιογράφος Δημήτρης Ευαγγελοδήμος, ο οποίος προσέγγισε τη ζωή του ήρωα με συστηματικότητα, κάνοντας ταυτόχρονα και επιτυχημένες διασυνδέσεις με τη σημερινή ιστορική πραγματικότητα. Η σεμνή αυτή τελετή, που κάποιοι ίσως πουν ότι δεν είναι και τόσο σημαντική, ιδιαίτερα όταν επείγοντα ζητήματα της βιωτής αναζητούν απεγνωσμένα λύσεις, δίνει την ευκαιρία να επισημάνουμε κάποια πράγματα.

Κατ' αρχάς την ιδέα την είχε ο Σύλλογος Καρπενησιωτών της Αθήνας, "Το Βελούχι", πρόεδρος του οποίου είναι η Μαρία Παπαϊωάννου, του Λάμπη. Η δροσερή της παρουσία και η αεικίνητη ενεργητικότητά της έδωσε νέα πνοή στον παλιό αυτό σύλλογο που είχε ιδρυθεί ήδη από τη δεκαετία του 1960.

Μαζί με τον ακούραστο Δημήτρη Ευαγγελοδήμο, αλλά και τα υπόλοιπα μέλη, τον Γιώργο Κουκούτση, τον Γιάννη Φούφλια, τον Γιώργο και τη Βούλα Τριαντογιάννη, την Καίτη και τον Νίκο Πολύζο, καθώς και την κ. Φωτεινή Καλαντζή ως επίτιμο πρόεδρο, έχουν κατορθώσει μέχρι στιγμής, και μετά την προ διετίας ανανέωση του Δ.Σ., να εκδώσουν τρία τεύχη από το περιοδικό τους "Καρπενησιώτικα", συμμετείχαν ήδη σε δύο συνέδρια και ξενάγησαν μαθητές του 1ου Δημοτκού στο Βυζαντινό Μουσείο της Αθήνας.

Το σημαντικότερο όμως, όπως είπε η ίδια η κ. Παπαϊωάννου, είναι ότι μέσα από αυτές τις δράσεις, βρέθηκαν πολλοί άνθρωποι που ασχολούνται με την ιστορία του τόπου μας, οι οποίοι μέχρι τώρα δεν είχαν τρόπο να εκφράσουν προς τα έξω το έργο τους. Τέλος, εκτός από αυτή την πρωτοβουλία της μεταφοράς της στήλης του Καρπενησιώτη, η κ. Παπαϊωάννου, την Δευτέρα 13 Αυγούστου θα κάνει στο Νόστιμο, μια πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση για την ιστορία του Καρπενησίου με πολεοδομικά σχέδια, φωτογραφίες και άλλο υλικό, ξεκινώντας από τις αρχές του 19ου αιώνα.

Είναι γνωστό το ανέκδοτο πως αν φωνάξεις στην Ομόνοια, «πρόεδρε» θα γυρίσουν τα μισά κεφάλια, εντούτοις, το συνολικό έργο που επιτελούν αυτοί οι μικροί σύλλογοι πανελληνίως δεν παύει να είναι σημαντικότατο. Την τελευταία δεκαπενταετία μάλιστα, οι περισσότεροι από αυτούς έχουν αφαιρέσει από τον τίτλο τους εκείνο το ανεκδιήγητο «εκπολιτιστικός», το οποίο παρέπεμπε σε κοινωνίες αγρίων που έπρεπε να «εκπολιτιστούν».

Στην Ευρυτανία εξ άλλου έχουμε την τύχη να δραστηριοποιούνται σε αυτούς άνθρωποι με μεγάλο ειδικό βάρος, οι οποίοι στην πολυετή τους διαδρομή έχουν υπηρετήσει σε σημαντικά πόστα και κυρίως επιστήμονες υψηλού κύρους.

Ιδιαίτερα οι πανευρυτανικοί σύλλογοι όπως είναι η Ομοσπονδία Ευρυτανικών Συλλόγων, η Πανευρυτανική Ένωση, η Εταιρεία Ευρυτάνων Επιστημόνων, ο Σύλλογος Καρπενησιωτών Αθήνας "Το Βελούχι" και τόσοι άλλοι, εδώ και δεκαετίες κατόρθωσαν με τον καλύτερο τρόπο να καλύψουν τα κενά και σε πολλές περιπτώσεις να υποκαταστήσουν ακόμα και κρατικές λειτουργίες.

Αποτελούν το συνεκτικό κρίκο ανάμεσα στους ξενιτεμένους και τους ντόπιους, με τις εφημερίδες και τα φυλλάδια που εκδίδουν κάθε τόσο όχι μόνο να κατορθώνουν να ενημερώνουν τους αναγνώστες τους για τα γεγονότα που αφορούν τον τόπο τους αλλά ταυτόχρονα να κρατάνε άσβεστη την ζέση του «νόστου» τόσο σ’ εκείνους που μεγάλωσαν στο χωριό όσο και στα παιδιά και τα εγγόνια τους.

Τα ίδια αυτά φυλλάδια αποτελούν για τον ιστορικό και τον λαογράφο του μέλλοντος μια εκπληκτική πηγή πληροφόρησης καθώς διατηρούν με μεγάλη ευλάβεια την εικόνα της προβιομηχανικής εποχής από την οποία βγήκε ο νομός μας εξαιρετικά πρόσφατα.

Ο κόπος και η προσπάθεια που καταβάλλουν αφιλοκερδώς τα μέλη των Διοικητικών Συμβουλίων, δεν είναι καθόλου εύκολο να αποτιμηθεί σε χρήμα. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν σε πολλές περιπτώσεις καλούνται να βάλουν οι ίδιοι το χέρι στην τσέπη είτε για να πληρωθεί ένα τηλέφωνο ή ένας λογαριασμός της ΔΕΗ, είτε γιατί «η εφημερίδα πρέπει να βγει».

Οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να τύχουν κάθε στήριξης από τα συντεταγμένα πολιτειακά όργανα, είτε αυτά δραστηριοποιούνται στην τοπική αυτοδιοίκηση είτε στην κεντρική κυβέρνηση. Και σε κάθε περίπτωση πρέπει όλοι να βοηθήσουμε να μείνουν οι τοπικοί σύλλογοι ζωντανοί καθώς είναι ένα από τα υγιέστερα κύτταρα των τοπικών κοινωνιών, ακόμα και τις λίγες φορές που επιτρέπουν στις μικροκομματικές επιδιώξεις να εξυπηρετήσουν κάποιες προσωπικές φιλοδοξίες.

Τους αξίζει κάθε καλή κουβέντα η οποία άλλωστε είναι και το μόνο που επιδιώκουν.