Κυριακή, 25 Αυγούστου 2019

ev media-logo


Μια νέα πηγή υπερηφάνειας. Ο Διονύσης Παρούτσας γράφει με αφορμή τα εγκαίνια του Μουσείου στο Καρπενήσι (έντυπη)

Την περασμένη Δευτέρα 29 Απριλίου, κάτω από έναν λαμπρό ανοιξιάτικο ήλιο και έναν καταγάλανο ουρανό η διαύγεια του οποίου μπορούσε να συγκριθεί μόνο με την πάλαι ποτέ του  «κλεινού άστεως», πραγματοποιήθηκαν στο χώρο του παλιού Δασαρχείου τα εγκαίνια του αρτιπαγούς ΚΙΠΕ (Κέντρου Ιστορίας Πολιτισμού Ευρυτανίας). Παραβρέθηκαν καμιά διακοσαριά άτομα, η πλειοψηφία των οποίων αποτελούνταν από τους… υποψηφίους για τις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές.mouseio-KIPE-palio-dasarxeio

Και τους… γνωστούς υπόπτους, πάντα παρόντες σε παρόμοιες εκδηλώσεις, Ηλία Ντζιώρα, Γιάννη Μαυρομύτη, Θανάση Σταμάτη, Κώστα Παπαδόπουλο και Μαρία Παναγιωτοπούλου των Γενικών Αρχείων του Κράτους.

Λίγοι οι παριστάμενοι για το μέγεθος και τη σημασία του γεγονότος. Από μικρό παιδί θυμάμαι τους επισκέπτες της πόλης να τριγυρίζουν άπρακτοι τα απογεύματα, αφού είχαν επισκεφθεί τον Προυσό και τις ταβέρνες της περιοχής και να ρωτάνε «δεν υπάρχει κάτι άλλο να δούμε στο Καρπενήσι»; Να λοιπόν που τώρα έχουν κάτι να δουν… Μετά από μια εικοσαετία ενεργειών, και αφού από τις θέσεις εξουσίας πέρασαν αρκετοί, μετά από προσπάθειες και καθυστερήσεις το Μουσείο είναι πλέον έτοιμο. Καθένας από αυτούς έβαλε τη δική του σφραγίδα, προχώρησε το ζήτημα λίγο παραπέρα, και στον καθένα αξίζουν εύσημα. Όμως όπως χαρακτηριστικά είπε και ο Μπακογιάννης στην ομιλία του, το έργο δεν ανήκει σε κανέναν από αυτούς, ανήκει στους κατοίκους της πόλης.

Κάποιοι από τους επισκέπτες συνοφρυώθηκαν βλέποντας τις αίθουσες, σίγουρα κάποιοι άλλοι περίμεναν κάτι πιο εντυπωσιακό, ίσως τα πραγματικά εκθέματα από τις διάφορες ιστορικές περιόδους, ίσως ορισμένοι να ήθελαν ακόμη και τα χρυσά κοσμήματα της συλλογής Σταθάτου! Ορισμένα πικρόχολα σχόλια δεν αποφεύχθηκαν, εντούτοις είναι τουλάχιστον αφελείς αυτές οι αντιδράσεις, αν όχι κακοπροαίρετες. Ποια ασφάλεια θα μπορούσε να εξασφαλιστεί σε μια τέτοια περίπτωση; Κι αν δεν έμειναν ικανοποιημένοι με τα εκθέματα, τι ακριβώς θα περίμεναν;

Κάποια στιγμή μίλησα με τους επιστημονικούς συνεργάτες και πρωτεργάτες του Μουσείου, την κ. Ζιώγα και τον κ. Αθανασιά. Ο ενθουσιασμός και το μεράκι ξεχείλιζε στα λόγια και των δύο. Ώρες ατελείωτες ξοδεύτηκαν για να στηθούν όλα τα εκθέματα, να δημιουργηθούν τα προπλάσματα των γεφυριών και να διορθωθούν τα κείμενα, τα οποία φυσικά ελέγχθηκαν διεξοδικά από τον ίδιο τον αντιπεριφερειάρχη Άρη Τασιό. Το μεγάλο άγχος όλων τους ήταν να μην πάει η προσπάθεια στον βρόντο, να μη γίνει το μουσείο ένα ακόμα «στολίδι» της πόλης που θα παραπέσει σε αχρησία.

Εντούτοις αυτό δεν μπορεί να συμβεί. Η χρήση της τεχνολογίας είναι πολύ μεγάλος «κράχτης» και είναι βέβαιο πως τουλάχιστον όλοι οι νεαροί και νεαρές της πόλης που εκτιμούν και γνωρίζουν αυτόν τον νέο τρόπο πρόσκτησης της γνώσης θα το επισκεφθούν τουλάχιστον μία φορά, αν όχι για άλλο λόγο, τουλάχιστο για να φορέσουν την μάσκα της εικονικής πραγματικότητας και να καταδυθούν στον βυθό της λίμνης των Κρεμαστών, προκειμένου να επισκεφθούν το μοναστήρι της Τατάρνας που σκεπάζεται από τα νερά της, ή να «κρυφακούσουν» τη συνομιλία του Μάρκου Μπότσαρη, έξω από το παράθυρο της καλύβας τη βραδιά που κατάστρωνε το σχέδιο μάχης για το Κεφαλόβρυσο. Μια εκπληκτική εμπειρία που δεν πρέπει να χάσει κανείς, σας διαβεβαιώ.24

Οι εκπαιδευτικοί της πόλης και των γύρω περιοχών, το ΚΠΕ, οι ξενοδόχοι και οι άλλοι φορείς δεν έχουν παρά να το εκμεταλλευτούν. Είναι ένα εργαλείο στα χέρια τους και δεν πρέπει να πάει χαμένο. 

Το γενικότερο στήσιμο του χώρου έχει γίνει με πολύ επιστημονικό τρόπο, υπάρχει σαφώς καθορισμένη διαδρομή που μπορεί να ακολουθήσει ο επισκέπτης και να πραγματοποιήσει ένα νοερό ταξίδι στο χώρο και τον χρόνο. Τη διαδρομή αυτή δεν χρειάζονται γνώσεις και εξειδίκευση να την κάνεις. Θέλει μόνο ανοιχτό μυαλό και διάθεση να αφήσεις το συναίσθημα να ξεχειλίσει, να δεις πώς αυτός ο ορεινός τόπος κατοικήθηκε στο πέρασμα της Ιστορίας και με ποιον τρόπο οι άνθρωποι που έζησαν σε αυτόν αντιμετώπισαν το περιβάλλον και πώς λάτρεψαν τον θεό.

Το μόνο που απαιτείται για να το απολαύσεις είναι να μπεις μέσα έχοντας συναίσθηση πως αποτελείς κι εσύ έναν μικρό κρίκο σε μια μακραίωνη αλυσίδα, που ξεκινάει πριν από χιλιάδες χρόνια και συνεχίζεται σε ένα μέλλον απροσδιόριστο. Η μόνη ευθύνη σου είναι να μη «σπάσεις» διακόπτοντας τη συνέχεια. Τίποτε άλλο.

Όλοι μας ξέρουμε ότι η Ευρυτανία φυλλοροεί. Εδώ και εκατό χρόνια έχει μπει σε ένα καθοδικό σπιράλ απώλειας πληθυσμού και αδυναμίας παραγωγής πλούτου. Τα χωριά μας κατοικούνται από υπερήλικες και χρόνο με το χρόνο μετατρέπονται σε φαντάσματα. Ένα μουσείο τέτοιου είδους δεν θα μπορέσει, φυσικά,  από μόνο του να αναστρέψει την πορεία, (αν υποθέσουμε ότι είναι αναστρέψιμη), εντούτοις μπορεί στο μέτρο των δυνατοτήτων του να συμβάλλει στην καθυστέρησή της, μπορεί να καταστεί αυτοδύναμος πόλος έλξης επισκεπτών, εάν διατεθούν κι άλλα χρήματα την επόμενη εικοσαετία, από άλλους πολιτικούς και από άλλους αυτοδιοικητικούς.

Το Μουσείο του Καρπενησιού είναι πλέον έτοιμο. Το μόνο που μένει είναι να το επισκεφθούμε. Όλοι!!!